Zakończyły się konsultacje społeczne dotyczące projektu nowelizacji ustawy o PAŻP, złożonego przez Klub Parlamentarny Prawo i Sprawiedliwość, przewidującego włączenie do zarządu Agencji czynnego żołnierza jako trzeciego wiceprezesa. Z nadesłanych ankiet uderza ich zaskakująca jednorodność — wiele z nich sporządzono w formule „kopiuj–wklej”, powtarzając niemal słowo w słowo te same tezy o „militaryzacji”, „destabilizacji” i „konfliktach kompetencyjnych”, sprowadzając konsultacje do jednolitego przekazu budującego obraz zagrożenia, którego źródłem ma być — co brzmi groteskowo i przyznacie niepokojąco — powierzenie funkcji wiceprezesa czynnemu żołnierzowi.
Wśród autorów negatywnych opinii o projekcie wyróżniają się głównie kontrolerzy ruchu lotniczego warszawskich organów – jedna z najlepiej wynagradzanych grup zawodowych w kraju, w tym osoby pełniące funkcje kierowników organów, szefów zmian, instruktorów, seniorów. W części opinii pojawiają się również bardziej emocjonalne interpretacje, jak choćby stwierdzenie, że „ówcześni posłowie PiS marzą o odegraniu się na pracownikach PAŻP, a w szczególności na kontrolerach ruchu lotniczego”. Tego rodzaju wypowiedzi wskazują na utrwalone poczucie nieufności wobec wszelkich zmian legislacyjnych, które środowisko kontrolerów skłonne jest postrzegać jako zagrożenie dla dotychczasowego statusu zawodowego i zakresu przysługujących mu przywilejów, których zasadność w obecnych realiach wymaga ponownej, obiektywnej weryfikacji i oceny.
Czy mechanizm polegający na konsekwentnym budowaniu obrazu nieistniejącego zagrożenia okaże się skuteczny, pozostaje kwestią otwartą. Z informacji, do których dotarliśmy, wynika, że podczas wczorajszego spotkania z przedstawicielami związków zawodowych prezes PAŻP, Magdalena Jaworska-Maćkowiak, miała przekazać, iż stanowisko Agencji wobec projektu również będzie negatywne i zostanie oficjalnie przedstawione w nadchodzącym tygodniu. Zaskakujące jest negatywne stanowisko wyrażone w tej sprawie przez jednego z kontrolerów OAT byłego wojskowego i byłego szefa tego zespołu – który stwierdził, że „rozwiązanie wprowadzi dezorientację w Europie co do statusu PAŻP jako instytucji cywilnej”, a „wprowadzenie oficera na tak wysokie stanowisko spowoduje w konsekwencji kolejne obsadzanie stanowisk w PAŻP wojskowymi.” To ciekawa opinia jak na kogoś kto z wojska się wywodzi.
Sam projekt nie przewiduje podporządkowania Agencji resortowi obrony ani zmian w jej statusie prawnym. Jego istotą jest stworzenie zgodnie z DSR, takiego modelu funkcjonowania w czasie pokoju, który w razie zagrożenia pozwoli na skuteczne wykorzystanie potencjału cywilnej infrastruktury i zasobów kadrowych na potrzeby obronne państwa. W tym świetle dyskusja o „militaryzacji” jest nie tylko nieuzasadniona, lecz także oderwana od rzeczywistości. Z perspektywy bezpieczeństwa państwa oraz zobowiązań międzynarodowych uporządkowanie relacji cywilno-wojskowych jest działaniem logicznym i koniecznym, zwłaszcza w kontekście trwającego konfliktu w Ukrainie. Sam fakt, że obecny model współpracy funkcjonuje, nie oznacza, że nie wymaga on zmian, usprawnień czy dostosowania do nowych realiów operacyjnych i wymogów obronnych państwa. Skala negatywnych reakcji środowiska kontrolerów – polegająca na budowaniu narracji o rzekomym „zagrożeniu” ze strony czynnego żołnierza – wskazuje raczej na potrzebę przyjrzenia się kondycji samej instytucji niż na jakiekolwiek realne wątpliwości co do zasadności projektu.
